Լեոնիդ Ենգիբարյան

Մենք արվեստի ժամանակ դիտեցինք <<Ճանապարհ դեպի կրկես>> ֆիլմը: Լեոնիդ Ենգիբարյանը շատ, նպատակասլաց էր, և նա ուզում էր հասնել կրկեսին և հասավ:  Կարծում եմ, եթե ուզում ես ինչ որ բանի հասնել պետք է աշխատես: Իմ տպավորությունները շատ են, նրա հետ կապված, ամենալավը այն էր, որ ինքը դժվարություններով հասավ այդ փուլը: Կրկեսը իր համար ընտանիք էր, կյանքն էր: Նա բեմի մարդ էր, նա կուլիսների ետևից նոր բան էր տեսնում և փորձում էր անել: Մարդը հասավ իր նպատակին և մեծ հաջողությունների, իսկ այդ ամենը արդարությամբ: Այդ ֆիլմից <<Ճանապարհ դեպի կրկեսից>> ինձ դուր եկավ այն հատվածը, երբ արդեն բեմ էր դուրս գալիս, և կարողանում էր գրավել մարդկանց ծիծաղը: Այդ հատվածում նա իր աշխատածը ցույց տվեց նոր ու նոր անելիքներով: Ես կհետևեմ Լեոնիդի գործերին, բայց իմ ճանապարհը կլինի ԹԱՏՐՈՆ:

Ես կարողանում եմ Արվեստից

Ես կարողանում եմ թվարկել արվեստի ճյուղերը, լուսանկարչություն, քանդակագործություն, գրականություն, թատրոն, կինո, ճարտարապետություն և այլն:Կարողանում եմ թվարկել քանդակների տեսակները, յոթը հրաշալիքները: Ես գիտեմ ինչով են կարելի պատրաստել քանդակներ երկաթով, կավով:Ես կարողանում եմ թվարկել արվեստի ժանրերը՝ դիմանկար, բնանկար,ծովանկար նատյուրմորթ և այլն: Կարողանում եմ համացանցից դուրս բերել հայտի նկարիչների կեսնագրությունը, կամ քանդակագործների լուսանկարները: Ես գիտեմ Վարդան Մամիկոնյանի հուշարձանի մասին և Երվանդ Քոչարի քանդակներից մի քանիսը:
Երվանդ Քոչար
Վարդան Մամիկոնյանի հուշարձանը
Աշխարի իմ յոթ հրաշալիքները